• सावली

आम्हांला मिळवताच येणार नाहीत
कधी आकाशीचे किरण
आणि हव्यास धरला
तर ठरेल
मातीचे आकाशाशी मीलन
अशा वेळी येतॊ या मातीचाच उबग
जाणवेनासा हॊतॊ या मखमालीचाच स्पर्श
मग पावलांनाच पंख फ़ुटतात
व ती धावू लागतात
कित्येक योजनें दूर,
व शॊधू लागतात असा प्रांत
जिथे असेल
दिव्य अनुभुतीचा स्पर्श
पण गर्दीतून,गॊंगाटातून
धावता धावता हरवते
माझीच सावली मला
आता होते अनोळखी
स्वत्वाची साद मला.

————————-

• उन्मेष

मरणानंतर काय हॊतं
कळ्लंय का कुणाला?
जन्माआधी तरी काय असतं
समजलंय का कुणाला?
जन्म तरी काय म्हणून जगतॊय
माहित आहे का कुणाला?
अफाट महासागरातला बिंदू,
स्वत:च्याच दारी अतिथी की
स्वत:चीच हाक ऎकू न येणारा अनॊळखी!
क्षितीजापर्यंत पॊचणा-या
पाऊलवाटेवरील पांथस्थ की
नॆसर्गिक अनुभूतीशी एकरुप होणारा रसिक
जीवनातील सुखे प्रकाशमान करणारी
मिणमिणती पणती की देवघरातील निरांजन
आदि ज्याचा माहित नाही
अंत ज्याचा माहित नाही
जन्म-म्रुत्यु गूढ आहे
अशा जगात
कुणी असं कुणी तसं
प्रत्येक जण जगत असतॊ
कारण प्रत्येकाला असते आस
जीवन जगण्याची!
मात्र जीवनाला असते आस
उन्मेषाची!